Er was eens….

Er was eens, ruim 8 jaar geleden, een gesprek tussen de directeur en een manager dat ging over de toekomst van de manager. Die manager was ik.

Een mooie kans diende zich aan om manager te worden van een team in een fusie bank. Het was de bedoeling dat ik ook na de fusie aanbleef als manager. In omvang werden we de derde bank van Nederland. Natuurlijk was ik gevleid door het vertrouwen dat werd uitgesproken en tegelijkertijd was het een moment van bezinning. Ik was niet laaiend enthousiast. Iets in mij zei dat ik het niet moest doen. Veel van hetzelfde. Wat wilde ik eigenlijk nog meer bereiken? Kon ik nog wel meer? Wil ik het mogelijk eens geheel over een andere boeg gooien? Wat moet werk mij in de toekomst opleveren? Wat hield mij tegen om mijn dromen uit te spreken en te gaan naleven? Ik wist het gewoonweg niet. En dat sprak ik uit, spannend. Het pakte goed uit.

De volgende kans diende zich namelijk direct aan; een leiderschapsretraite in Frankrijk. Een cadeau van mijn directeur; ‘ga met jouw vragen maar eens op pad en kom terug met de antwoorden’.

En zo geschiedde. Wat een ervaring. Ik kan het nog bijna letterlijk navertellen.

In die leiderschapsweek ontdekte ik veel over mijzelf, over mijn ideeën, mijn overtuigingen, mijn verlangens, mijn mogelijkheden en mijn toekomst. Ik kwam letterlijk op verhaal. Volledig weg uit de ratrace, aangewezen op mijzelf, mijn eigen kennis, mijn eigen waarden. En mijn dromen werden concreter. Op de vraag: ‘Waarom ben je op aarde?’ Kon ik de eerste drie dagen geen antwoord geven. Het beeld werd langzaam duidelijk. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat iedereen hier is met een reden. Dat iedereen hier is met een missie. Niet zweverig, gewoon duidelijk. En als je daarachter bent, dan kun je je dromen gaan uitspreken en plannen gaan smeden.

Ik ben teruggekomen met meer zelfrespect, met meer eigen waarde. Met meer beeld over wie ik ook mag en wil zijn. En met een droom!

En toen stapte ik natuurlijk gewoon weer in de ratrace. Niet zo gek hoor. Ik had een fantastische baan en er moest ook bij mij brood op de plank komen. Ik werd uiteraard die manager van de fusiebank. Wel met duidelijke kaders en een duidelijke termijn. Altijd bleef ik uitspreken wat ik “later als ik groot zou zijn” nog wilde gaan doen. Eerst mijn kinderen studeren en zelf nog doorontwikkelen.

Het heeft ruim 5 jaar geduurd voordat ik het lef had mijn baan op te zeggen en mijn plan te trekken. Super spannend! En … GESLAAGD.

Inmiddels ben ik twee jaar ondernemer: business-, leiderschapscoach én trainer. Ik leef mijn droom. Ik doe, wat ik 8 jaar geleden als toekomstverhaal heb gepresenteerd. Ik heb veel mensen mogen begeleiden met diverse vraagstukken en geniet van de ontwikkeling die ik iedere keer weer zie.

En waarom nu Mission Future Fit?
Mijn eigen ervaring heeft mij enorm geïnspireerd. De coaching, het programma, het volledig loskomen in een andere omgeving. Het leverde mij mijn missie op: ‘een duurzame bijdrage leveren aan ontwikkeling van mensen en teams’. Vanuit inspiratie ben ik zelf een dergelijk programma gaan ontwikkelen. Ik ben benieuwd naar ieders missie! Mij maakt het toekomst-fit, ook dat gun ik iedereen. Duurzaam dus. Langere termijn. Het past binnen mijn eigen missie en ik ben bekend met het resultaat. Daarom dus Mission Future Fit.

Uiteraard ben ik kritisch en heb ik goed nagedacht over “wat dan precies” en “hoe dan precies” e.e.a. aan te pakken. Waar. Met hoeveel mensen. Een afwisselend programma. Iets dat mensen nog járen bij blijft.

Overal is over nagedacht. Dit laatste heb ik niet alleen gedaan. Dat doe ik samen met Frank, mijn businesspartner in crime voor Mission Future Fit! Iets met ‘alleen kom je verder, samen sta je sterker’.

We zien je graag.

Lieve groet, Sandra

De foto is op een plek genomen waar ik meermaals ben teruggekeerd in de week in Frankrijk. Waar ik iedere keer weer een stukje oudzeer kon loslaten zodat er meer ruimte kwam om naar de toekomst toe te werken.